slubywieczyste

Podstawą w życiu codziennym zakonnika jest reguła zakonna. Reguła jest zbiorem ogólnych przepisów, które porządkują życie zakonne, które jest życiem we wspólnocie.Reguła zakonna wyznacza też charyzmat, czyli dar łaski Bożej, wyznaczający najważniejszy kierunek działalności zakonu (słowo „charyzmat” pochodzi od greckiego chárisma – „bezinteresowny dar”, „dar łaski”, i wskazuje w terminologii chrześcijańskiej na pewne dary Boże, uzdolniające tego, kto je otrzymał, do szczególnej służby w Kościele).

Pierwsze reguły zakonne powstały bardzo dawno. Na IV wiek datują się Reguły: św. Pachomiusza, św. Bazylego czy św. Augustyna. Ok. 540 roku redaguje swoją Regułę św. Benedykt, w 1223 roku zostaje zatwierdzona Reguła św. Franciszka, w XVI w. tworzy Regułę zakonną św. Ignacy Loyola. I tak np. wg Reguły św. Augustyna żyją Augustianie, Dominikanie, Bonifratrzy; na Regule św. Franciszka oparli swoje życie zakonne Bracia Mniejsi, Franciszkanie Konwentualni czy Kapucyni; Regułą św. Ignacego Loyoli żyją Jezuici.

Saletyni także, jak każda rodzina zakonna, mają swoją REGUŁĘ i zawarty w niej CHARYZMAT, który łączy się ściśle z wydarzeniem z 19 września 1846r. – Objawieniem Matki Bożej w La Salette.

Założycielem Zgromadzenia Księży Misjonarzy Saletynów jest biskup z Grenoble Philibert de Bruillard. Jako odpowiedzialny za diecezję na terenie której znajduje się wioska La Salette, bp. De Bruillard po rzetelnych pięcioletnich badaniach potwierdził prawdziwość Objawienia Matki Bożej w La Salette. Pół roku po zatwierdzeniu Objawienia, 1 maja 1852 r. napisał: „Jakkolwiek wielką rzeczą byłaby budowa Sanktuarium, jest jeszcze coś ważniejszego: chodzi o sługi ołtarza przeznaczonych do jego obsługi, do przyjmowania pobożnych pielgrzymów, do głoszenia im Słowa Bożego, do sprawowania wśród nich posługi pojednania, do sprawowania dla nich czcigodnego sakramentu ołtarza i do wiernego rozdawania wszystkim tajemnic Bożych i duchowych skarbów Kościoła. Ci kapłani będą się nazywać Misjonarzami Matki Bożej z La Salette. Ich powołanie i istnienie będą tak jak i Sanktuarium, wieczną pamiątka miłościwego Objawienia się Maryi”dlatego dzień 1 maja 1852r. przyjmuje się jako datę założenia naszego Zgromadzenia.

debruillardUrodzony w 1765r. bp Philibert de Bruillard żył w niespokojnych czasach. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku rewolucji francuskiej (1789r.). Posługę duszpasterską rozpoczynał jako jeden z księży towarzyszących ludziom w drodze na szafot. Był kanonikiem sławnej katedry Notre Dame w Paryżu. Sakrę biskupią otrzymał w 1826r. Zasłużony m.in. w niesieniu pomocy biednym, został odznaczony przez państwo francuskie krzyżem kawalerskim i oficerskim Legii Honorowej.

Pierwsi misjonarze wybrani zostali spośród kapłanów diecezjalnych przez bpa de Bruillard, który nadał im tymczasowy projekt reguły. Ostateczny kształt Reguła otrzymała w latach 1876-1879 i została zatwierdzona przez Stolicę Apostolską w 1890r. Po Soborze Watykańskim II saletyńska Reguła zakonna została odnowiona i zatwierdzona przez Stolicę świętą w 1985 r.

Oto niektóre z punktów naszej Reguły życia zakonnego:

1. Misjonarze Matki Bożej z La Salette tworzą w łonie Ludu Bożego Zgromadzenie zakonne i apostolskie, poświęcone posłudze pojednania. (1)

2. Zgromadzenie obejmuje księży i braci, połączonych tym samym powołaniem do życia zakonnego. Stolica święta określa nas mianem zgromadzenia zakonnego kleryckiego na prawie papieskim. (2)

3. Wszczepieni przez chrzest w Kościół uczestniczymy w jego posłannictwie. Przez profesję ślubów publicznych: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, poświęcamy się temu posłannictwu z nowego tytułu i zobowiązujemy się do życia we wspólnocie zakonnej, która jest znakiem królestwa niebieskiego. (3)

4. Poruszeni przez Ducha Świętego, który skłonił Syna Bożego, aby doświadczył naszego człowieczeństwa i umarł na krzyżu dla pojednania świata ze Swym Ojcem, chcemy w świetle Objawienia Matki Bożej w La Salette być oddanymi sługami Chrystusa i Kościoła, aby się dokonała tajemnica pojednania. (4)

5. Wierni swoim początkom żywimy głęboką miłość do Maryi, Matki Chrystusa i Kościoła. Przez nasze apostolstwo naśladujemy przykład służebnicy Pańskiej, która została ustanowiona Pojednawczynią, osobliwie pod krzyżem. (5)

6. Chrystus jest regułą naszego życia. (7)

7. Nasze Zgromadzenie jest wezwane, by było znakiem i narzędziem dzieła Pojednania dokonanego przez Chrystusa, i z którym Maryja jest tak ściśle zjednoczona, jak nam to przypomina w swoim Objawieniu. (22)

8. Biorąc natchnienie z orędzia Matki Bożej z La Salette, będziemy się starać:
 o pojednanie grzeszników i o wyzwolenie wszystkich ludzi przez poddanie się woli Ojca;
 o budowanie i pogłębianie wiary w ludzie Bożym, aby wszystkie rzeczywistości ludzkie były opromienione światłem Ewangelii;
 o głoszenie Dobrej Nowiny tam, gdzie nie jest jeszcze znana;
 o wzajemne zrozumienie i zbliżenie różnych religii w miłości i prawdzie;
 o zwalczanie zła, które sprzeciwia się zbawczej woli Boga i godzi w godność człowieka.
W tych różnorodnych pracach apostolskich uwypuklamy nieporównywalną rolę, jaką Maryja odegrała w historii Zbawienia i jaką jeszcze dziś odgrywa w życiu Kościoła. (23)

9. Chrystus przyszedł, aby przynieść Dobrą Nowinę wyzwolenia wszystkim ludziom. Miał On szczególny wzgląd na biednych i uciśnionych. Maryja w La Salette przesłała orędzie do całego swojego ludu przez małych i pokornych. Również my, w naszych różnych pracach apostolskich wśród całego ludu Bożego kierujemy się najpierw ku opuszczonym tego świata i ku tym, którzy stoją daleko od Boga i Kościoła. (25)

10. Naśladowanie Chrystusa, do którego zobowiązaliśmy się, wymaga od nas o wiele więcej niż przestrzegania przepisów dotyczących praktyki ślubów. Przepisy są tylko pomocą. Dlatego dalecy od tego, by się nimi zadowolić, zakonnicy powinni zawsze dążyć do całkowitego daru z siebie w służbie Bogu i bliźniemu, a one maja to ułatwić. (7kp)

11. Każdy stara się osiągnąć głębokie życie modlitwy i zjednoczenia z Bogiem, aby żyć w pełni powołaniem do życia zakonnego i apostolskiego i odpowiedzieć na napomnienie Maryi dane w La Salette. W tym celu każdy ucieka się do zwyczajnych środków zalecanych przez Kościół i przez naszą tradycję. Obejmują one, codziennie:
 uczestniczenie w Eucharystii, o ile to możliwe;
 półgodzinne rozważanie Słowa Bożego;
 Liturgię Godzin, przynajmniej modlitwę poranną i wieczorną dla tych, którzy nie są zobowiązani do odmawiania całego oficjum;
 akty pokuty i wynagrodzenia;
 różaniec lub inne nabożeństwo Maryjne;
 rachunek sumienia

Należą do nich także:
 częste korzystanie z Sakramentu Pojednania;
 rekolekcje miesięczne i roczne;
 kierownictwo duchowe;
 modlitwa wstawiennicza za Kościół i świat.
O ile to możliwe, odprawia się te ćwiczenia wspólnie.
Oprócz uczestniczenia we wspólnej modlitwie, każdy sporządzi sobie osobisty regulamin dotyczący tego, czego nie obejmują praktyki wspólnotowe, aby rozwijać własne życie modlitwy, potęgować umiłowanie Pisma świętego i pogłębiać swoje powołanie saletyńskie.
Tylko przez autentyczne życie w Duchu Świętym będzie mógł zakonnik żywić swą wiarę i ufność w Bogu, stanie się bardziej uważny na drugich i usłużny wobec duchowych potrzeb, zdobędzie opanowanie siebie i czystość intencji, czego wymaga jego zobowiązanie się do poświęcenia się apostolstwu. (8K)

12. Zgromadzenie pozostaje w służbie Ludu Bożego. Jednak wśród działalności apostolskich, które mogą mu być powierzone, niektóre są bardziej zgodne z jego charyzmatem. Takimi są:
 głoszenie Ewangelii wśród ludów, gdzie Kościół jeszcze się nie zakorzenił, lub w środowiskach, które stały się mu obce;
 działania skierowane ku pogłębieniu wiary: głoszenie rekolekcji i misji, ożywianie ośrodków odnowy, grup modlitewnych i oddających się rozważaniom dotyczącym powołania chrześcijańskiego, wspomaganie ruchów sprzyjających doskonaleniu człowieka i apostolstwu, obsługa miejsc pielgrzymkowych, specjalnie świętej Góry La Salette;
 podejmowanie obsługi parafii i urzędu kapelana;
 wychowanie młodzieży;
 współpraca na rzecz jedności Kościołów. (38kp)

13. Każdy Misjonarz z La Salette, apostoł Pojednania, powinien:
 pogłębić znajomość tajemnicy Przymierza Boga z ludźmi, jego zerwania przez grzech i następstw tego w życiu poszczególnych ludzi i społeczeństw;
 pracować nad usunięciem głębokich przyczyn wyobcowania człowieka i jego rozłąki z Bogiem i ludźmi, jakimi są: utrata poczucia Boga i godności osoby ludzkiej, rozdźwięk między życiem z wiary a sprawami doczesnymi, nienawiść, gwałt, niesprawiedliwość;
 poświęcić się sprawowaniu Sakramentu Pojednania, usiłując czynić z niego żywe spotkanie z Chrystusem, który uzdrawia i który zbawia;
 iść w pierwszym rzędzie, zwłaszcza w naszych parafiach, do tych, którzy porzucili Kościół, aby ich przyprowadzić do czynnego uczestnictwa w życiu wspólnoty kościelnej. (39kp)

14. Oprócz tego będzie starał się:
 być do usług wszystkich ludzi, bo wszyscy są przedmiotem miłości Bożej;
 mieć w poszanowaniu osobę i kulturę, starając się identyfikować z ludźmi, do których się zwraca, aby w nich odkrywać całe bogactwo i wszystkie te wartości razem z nimi ofiarować Chrystusowi;
 mieć umysł otwarty na ich problemy i trudności, aby pomóc im w znalezieniu rozwiązań zgodnych z dobrą nowiną Chrystusa. (40kp)

15. Modlitwa osobista i wspólnotowa jest istotnym elementem apostolskiej działalności Zgromadzenia. Każdy zakonnik wstawia się przed Panem w modlitwie za ludzi, którym służy. W modlitwie również znajduje siłę i światło, których potrzebuje do życia i posługi. (41kp)